Çağlar Simsoy

― Ben zaten artık unutarak yaşıyorum. ― Herkes unutarak yaşıyor. Yahu bizim hiçbir farkımız yok ki… ― Bir saniye, unutulan ne? ― Unuttum valla.

Görmek düşlenir mi?

— ... daha önce duydun mu. — Duydum. — Nerede duydun. — Ben söyledim. — Söyledin mi, duydun mu. — Söyledim ama kulaklarım ne söylediğimi duyuyordu. — Yani bilinçli ve nettin. — Ne duyduğum konusunda net olmayabilirim. — Ne söylediğin konusunda? — Netim. — Ne dedin. — Net olmayan şeyler. — Yok ötesinin damı. — Doğrudur. — Lan t@şak mı geçiyorsun. — Asla. — Netsin yani. — Netim. — Eskiden en netler şimdi vasat oldu. — Ontolojik bir sorun.

— Sen cidden beni korkutmaya başladın. Söyler misin neler oluyor? — Söyleyemem, bilmiyorum. — Yazdıklarında cevabı saklı değil mi? — Mümkündür fakat profesyonel bir bakış gerekiyor. — Kendi kendini sen bile çözemiyorsun öyle mi? — Çözemiyorum ve itiraf ediyorum gizli deliyim ben. — Aman ne gizli ne gizli! — Ne yani dışarıdan belli oluyor mu? — Yazdıklarından oluyor kuzum. — Kuzum deme bana. — Doğru kart koçsun sen. — Sus be sus. Git başımdan. — Hah. Bu söz bu kadar yerinde kullanılabilirdi. — Sahi mi, beğendin mi? — Çok. — İyi. Git başımdan. — Kim hancı kim yolcu de bir yol, bakalım çaresine. — Arkadaş şarkısını hatırladım birden. — Ne olmuş? — Çok cıvık bir şarkı. “Ortak olmak her sevince, her derde kedere ve yürümek ömür boyu beraberce el ele.” Aman, tecavüz edecekmiş gibi üstüme geliyor bu şarkı. — Sen var ya zırdelisin. — Kim hancı kim yolcu belleyelim, kim deli kim zır onu da buluruz. — ... — Sustun. Ömür boyu el ele ne be! Hiç mi terlemez o el, yazı var, kı...

— İçiyorsun arkadaş, bir derdin mi var. — Su içiyorum. Susadım. — Yıllardır soruyorum bu soruyu kendime. — Neden içtiğini mi. — Bu dünyaya ben niye geldim. — Sen benim yanıma niye geldin, onu söyle bakayım. — Varsa beş lira isteyecektim. Şarap alacağım.

“Ben bu müziği dinlemek yerine küçücük bir ekmek parçası olmayı çok isterdim.” (Çağrı, yaş 6)

Konuşanlar: Çağrı (yaş 6) Çağlar (yaş 35)   —  Senin kıskanman için sana gösterir. —  Neyi popülerliğini mi? E nasıl oluyor? —  Yani herkesi etkilendiriyor. Yani onun istediği bir şey olsa, onu da o alsa, diğerlerini etkilese, onu da etkilemeye çalışsa o sinirlenir. Buna kıskanmak denir. —  Yani ben seni kıskandığım zaman böyle mi oluyor. —  Hayır. —  Sen, beni kıskanıyorsun dedin. —  Demek istediğim şu, yani sen beni daha çok kıskansan ben de o kadar çok sinirlenirdim. Şimdi anladın mı? —  Yani biri seni kıskanınca sinirleniyor musun? —  Evet. —  Niye? —  Çünkü herkes ondan etkilenir. —  Nasıl etkilenir? —  Yani herkes onu sever. Diğeri de ondan nefret eder. —  Diğeri dediğin, kıskanan mı? —  Evet. —  Kıskanan nefret mi eder? —  Evet. —  Öbürü? —  Öbürü ise çok popüler olur. —  Popüler olan kıskanmaz mı? —  Kıskanmaz çünkü o, herkesi...

— Bu şiirinizde ne demek istediniz? — O şiirimde ne demek istediysem onu yazdım.

- Rüyaların sonuna geliyorsun, nasıl hissediyorsun? - Bir dostu uğurlar gibiyim. Yanımda olmasını değil özlemeyi istiyorum sanki. Gitmesinden memnum, sevgimden eminim.

– Amca! Şarkı dinleyelim mi? – Nasıl? – “Kendisi yazdı kendisi bozdu”nu – Bende yok ki o. – Ne var? “Fark var” var mı? – “Fark var” var. – Dinleyelim onu. – Film seyrediyorum. – Film bitince dinleyelim mi? – Tamam. – Ya da filmi durduralım, şimdi dinleyelim. Olur mu?

– Sen sorduğun soruyu hatırlıyor musun? – Sorduğum soruyu hatırlamıyorum. Hissiyatımı hatırlıyorum. Hissiyatıma bakarak benzer bir soru sorabileceğimi sanıyorum.

– Hayat!.. – Şöyle son bir bakış arkana bakıp “değdi be” demez miydin? – Belki onu demeye fırsatımız olmaz. – O zaman şimdi de.

– Fakat youtube videolarında falan az takılma yapıyor. – Efenim telefondur, ne yapılır alo denir. Youtube da neymiş. – Telefondur dersen, benim telefonum aslan gibi. Alo diyorsun, buyur diyor mesela. Artık kendisiyle muhabbet bile ediyoruz. Hani derler ya telefonla konuşuyorum. Ben hakikatten konuşuyorum. – Siz iyice delirdiniz. Telefona bir milyar verecek kadar hem de… – Ne vereyim efendim. İnek, elma, pirinç mi vereyim? – Olur mu hiç efenim? Sulu yemek yapın.

– Esprilerim yandı sandım bir an, onlar sağlam kalmış. Sanırım kozmosta siz kayıkçının sandalına bindikten sonra da kalacak efenim. – Valla ben o balıkçıya üç kuruş versem ne istersem onu yaptırırım. İpne parasız almıyor. – Fazladan para verin bari boğaz turu attırsın. Bol bol bozukluk sokun kıçınıza efenim. – Efendim g*t değil o göz yanlış bilgilendirmişler sizi. Ya da işinize geldiği gibi anlamışınız. Göze para koyuyoruz. – Tamam da göz ne kadar para alır ki? Öteki öyle mi ya! – Siz baya baya çeyizinizle gideceksiniz. – E her aradığımı bulamam ki orada. – Tabi baya bi' para almak lazım. – Kefen parası deniyor ya. – Zaten ***bank domuz kumbara yerine sizi kullanacakmış bundan gayri. ... – Beni bırakın, gidersem sizin değilim, gelirsem s*ksinler. – Bence büyük konuşmayın. – Bayrağı nereye koyayım? – Bence yakın bir yere koyun, daha çok lazım olur. – Altıma koyayım bari de çalınmasın. – Kayıkçıya verirsiniz belki, kim bilir? – Siz hala yanlış fikri ...

– Şuradan bana bir bölüm seç de okuyalım. – İlahiyat. – Açıktan ilahiyat mı okunur yahu? – Niye lan, okumak için de mi kapanmak icap ediyor?

– Ben iki sefer girişimde bulundum da bir kez denk getiremedim o filmi izlemeyi. – Nasıl yani duvarı mı seyrettiniz ıskalayıp?

– Tabi adada yalnız kaldın mı, şeytan illa ki dürter. Hani Rintintin’le bile kalsan adada ... – Ne olacak oğlum Mendel bezelyeyi skmiş. – Mendel'imde gül oya.

– Dün derneğin kilidini değiştirdim. Akşam da rüyamda görüyorum, kapıyı kırmışlar. Her memlekette ayı var yani. – Hangi kısmı rüya hangi kısmı gerçek anlayamadım. – Akşam kısmı rüya, kilit kısmı gerçek. Kapı rüya, kırma da rüya. – Ayının ne işi var peki bu hikâyede, hangi sebeple bulunuyor? – Yani aslında kapı yok ama kilit var. Kapı olmadığı için kırılmıyor da ama kilit kırılabilir. – Süper bir fikir aslında hemen yapayım. – Ayının işi şu; ayı işte! İşi olmadığı halde hikâyeye giriyor.

– Mesai bitti mi? – Yok, oğlum benim mesai bitmiyor. Gece gündüz yatıyorum

– Sonsuza kadar beraberiz, değil mi? – Sonsuzluk çok uzun bir zaman. Ama sonuna kadar olabilir.